۳ نظر

• 
  آزاده

  ۶م دی ۱۳۸۷ ساعت ۱۱:۲۵ ق.ظ

  دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند
  رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
  و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
  سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
  از حرکات ناکرده
  اعتراف به عشق های نهان
  و شگفتی های بر زبان نیامده
  در این سکوت حقیقت ما نهفته است
  حقیقت تو و من
  .
  .
  .
  برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
  که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند
  گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود
  برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد
  و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
  و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است
  .سخن بگوییم
  ……
  چند بارامید بستی و دام برنهادی
  تا دستی یاری دهنده
  کلمه ای مهر آمیز
  نوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟
  چند بار دامت را تهی یافتی؟
  .
  از پای منشین
  … آماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری
  .

  [پاسخ]
• 
  سارا

  ۶م دی ۱۳۸۷ ساعت ۱۲:۱۳ ب.ظ

  اوا قربونش :*

  [پاسخ]
• 
  tookaa

  ۶م دی ۱۳۸۷ ساعت ۱۲:۲۱ ب.ظ

  هوووووم …

  [پاسخ]