وقتی امروز صبح اولین خبرایی که خوندم خبرفیلتر شدن وبلاگ پدرام و فواد بود … بعد هم در کل فیلترینگ خیلی از سایت ها و وبلاگ ها و در واقع یه حمله ضربتی و دستگیری فکرهای یه عده آدم مجازی رو خوندم علاوه بر اینکه باورش سخت بود و هنوز هم تو شاکم ، نمیدونستم باید چه حسی داشته باشم؟ حس عذاب وجدان چون تو کشوری آزاد زندگی میکنم که میتونم همین الان برم بزنم در گوش رئیس جمهور و فردا صبح هم صحیح و سالم سر کارم باشم ؟ یا حس درد و انزجار از یه عده که تو وطنی که بهش عشق میورزم نشستن و برای مغز آدم ها هم قفل و زنجیر ساخته ان … هنوز هم نمیدونم چی حس کنم ؟ عصبانی باشم یا ناراحت ؟ نگران باشم یا بی خیال !

اما وقتی میبینم که چطوری یکی یکی دوستام به خاطر اینکه کبک نیستن و سرشون تو برف نیست اذیت میشن عذاب میکشم
وقتی میبینم چطوری پدرام و فواد با اینکه میخوان ناراحتیشونو نشون ندن اما یه جواریی مثل هر روز نیستن و حق هم دارن
وقتی میبینم آقای وحیدآنلاین که مدتیه درگیره فیلرتینگ شده میگه “درد داره” با همه وجود میفهمم این درد یعنی چی … هر چند خودم آزادم و توی کشوری آزاد زندگی میکنم.
دلم میگیره از این همه بی عدالتی ، همه وجودم فریاد میشه اما فریاد من به کجا راه داره؟

فقط یاد این بیان میفتم از یکی از بزرگان که:
“ای ظالمان ارض
از ظلم دست خود را کوتاه نمائید که قسم یاد نموده‌ام از ظلم احدی نگذرم و این عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم. ”
دلم کمی آروم میگیره و مطمئنم که خدا نمیگذره از این همه ظلم و این همه فریادی که تو گلو خفه میشه یه روزی دامن خیلی ها رو خواهدگرفت .

من به دنیایی می اندیشم که در آن انسانی
انسان دیگر را تحقیر نمی کند
جایی که عشق زمین را مقدس کرده
و صلح جاده های آن را زیبا کرده
من به دنیایی می اندیشم که همه
راه آزادی را می دانند
جایی که طمع شیره جان را نمی کشد
و زیاده خواهی زنگاری بر روزمان نمی کشد
به دنیایی که می اندیشم سیاه و سفید
از هر نژادی که باشند
زمین را با سخاوت با هم قسمت می کنند
و هر کسی آزاد است
و بدبختی رخت بر می بندد
و شادی، مثل مرواریدی
در زندگی هر کس می درخشد
اینچنین است دنیایی که به آن می اندیشم.

پ . ن : میدونم زیادی تو رویام و دنیای که من بهش می اندیشم قرن ها بعد از ما شاید به وجود بیاد ……. کاش راهی برای خاتمه ظلم وجود داشت