۲۲م بهمن
۱۳۸۷
دلخور نیستم
که دلتنگیم از روزگارست
که این روزها
سهمم از تو
تنها
هذیان های خواب و بیداری نیمه شبانه ای
همراه با بوسه ای بروی پیشانیست
پ . ن : این روزا گیر کردم تو برکت اصفهانی بدجور 
شب تار رو از دست ندین
سهمی نمانده دیگر
از سیبی که هر شب قطعه قطعه کوچک کوچک
گاز می زدم
چند دانه ی سیب و یک تکه چوب
تکه چوبی که خاطره ات را به درختت گره می زد
حالا مانده ام و وعده هایی که تو نیستی
من مانده ام و اشک هایی بر درخت زمستان
در این سرما دیگر درختت سیب نمی دهد
هر چه آب می چکم
گویی خشک تر می شوی
و من نیز
دانه ها را می جوم
شاید درخت سیبی درونم بروید
شاید
همیشه شاد و رها
…
..
.