Archive for دی ۱۷م, ۱۳۸۷

یه دشت سر سبز یه رود پر آب
یه سد محکم داشتیم تو سیلاب
ما از خوشی ها دلامون آزرد
سد رو شکستیم دنیا رو آب برد

حالا غم ما قد یه دریاست
جایی که باید دل به دریا زد همینجاست












نمیدونم فقط ما ایرانی جماعت اینطوری فکر میکنیم یا من اینجوری میبینم که ما ایرانی ها اینطوری هستیم و همیشه میخوایم تقصیر رو بندازیم گردن یکی دیگه … یعنی کافیه یه جا کوچیکترین مشکلی باشه یا ایرادی تو کاری پیدا شه اونوقته که ……

واقعا گاهی بعضی خصلت ها که فکر میکنم فقط مخصوص ما ایرانی هاست و تو ذاتمونه یه جوری یعنی اقلا بالای ۸۰ درصدمون اینطوری هستیم خیلی تاسف میخورم وقتی خودمون و ملتمون رو با بقیه ملل مقایسه میکنم

نمیدونم یعنی یه روزی ما واقعا از نظر فکری و فرهنگی و اینا میرسیم به بقیه؟ البته منکر نمیشم که ما فرهنگ غنی داریم و همه این شعار ها ،ولی متاسفانه الان هیچی از اون فرهنگ دیده نمیشه … واقعا چیزی ازش نمونده








پ . ن : …. یه دنیا حرف نباید تا نرنجونه کسی رو حرفی که نباید زده شه !