روزنوشت های کوچیکترین فرشته » موسیقی

دنیای این روزای من

لیتل انجل — Sat, 05 May 2012 03:32:35 +0000

تو این شام مهتاب کنارم نشستی

عجب شاخه گل‌وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود این‌چنینی

پریزاد عشق رو مه آسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

قسم خوردی بر ماه که عاشق‌‌ترینی

تو یک جمع عاشق تو صادق‌ترینی

پ . ن :‌ “دنیای این روزای من” هم قد خوشبختی شده

دنیای این روزای من is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

دوستش دارم

لیتل انجل — Tue, 17 Apr 2012 12:06:13 +0000

این دل نوشته ها را دوستش دارم همه ی این کلمات و واژه ها را ، که نه که تمامی مقصود دلم را اهل روزگار بدانند ، من او را دوست می دارم دوستش دارم is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

دوستش دارم is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نقطه پایان

لیتل انجل — Sun, 05 Feb 2012 04:56:29 +0000

نمیشه با تو که خوبی
به ظاهر هم کمی بد شد

دارم یه قصه می سازم

از این تنهایی بی تو

بیا بشکن روایت رو

تو نقش تازه وارد شو

کجای نقطه پایان می خوای

تو فال من باشی

نخواستم بگذرم از تو ،

که تو دنبال من باشی …..

نقطه پایان is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

قصه من ….

لیتل انجل — Tue, 31 Jan 2012 16:30:46 +0000

مثل باد سرد پاییز
غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نفهمید
که چه آفتی به من زد
رگ و ریشه هام سیاه شد
تو تنم جوونه خشکید
اما این دل صبورم
به غم زمونه خندید

من دیگه رو پام میمونم
منو از تنم بگیری
تو ترانه هام میمونم
اگه زندگی عذابه
یه حباب روی آبه
من به گریه ها میخندم
میگم این همش یه خوابه

قصه من …. is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نمی دونی چه سخته روزگارم

لیتل انجل — Thu, 26 Jan 2012 05:39:55 +0000

من از بس که دلم تنگه بریدم
یه عالم درد سنگین توی سینم
من اینجا تا دلت بخواد تنهام
من اینجا تا دلت بخواد غمگینم

نمی دونی چه سخته روزگارم is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

برد،برد یا باخت‌ ، برد

لیتل انجل — Wed, 18 Jan 2012 21:48:21 +0000

از ابتدا می‌دانستم برنده توییبا تمام برگ‌های بازنده‌ی دستم، بهترین بازی را برایت رقم زدم…
و تمام عزمم را جزم کردم تا بهترین همبازی‌ات باشم
بازی تمام شد…
اکنون تمام برگ‌های زندگی‌ام روی میز، کنار هم ردیف شده‌اند…

آری…
من باختم…
و این را نه از برگ‌های بازنده‌ی روی میز…
که از نگاه برنده‌ی تو می‌توان فهمید

از ابتدا می‌دانستم برنده تویی

با تمام برگ‌های بازنده‌ی دستم، بهترین بازی را برایت رقم زدم…
و تمام عزمم را جزم کردم تا بهترین همبازی‌ات باشم
بازی تمام شد…
اکنون تمام برگ‌های زندگی‌ام روی میز، کنار هم ردیف شده‌اند…

آری…
من باختم…
و این را نه از برگ‌های بازنده‌ی روی میز…

که از نگاه برنده‌ی تو می‌توان فهمید

پ. ن :کپی‌ رایت این مطلب به وبلاگ قصه های حیاط پشتی‌ تعلق دارد

برد،برد یا باخت‌ ، برد is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

این دیگه فکر نداره …

لیتل انجل — Mon, 16 Jan 2012 22:22:38 +0000

وقتی میشنوی میگم

تو برو ……..

لطفا نمون

اگه یک شب دیگه
زیر بارونا قدم زدی بدون
که تمام فکر من پیش تو بود
مثل تو، تو زندگیم هیچکی نبود

مثل تو، تو زندگیم هیچکی نبود

هیچکی نبود …

هیچکی نبود…

نبود …

ن…

……….

Zemzemeh

این دیگه فکر نداره … is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نه دلم تنگ نشده!

لیتل انجل — Wed, 11 Jan 2012 08:23:43 +0000

دلم تنگه پرتقال من
گلپر سبز قلب زار من
منو ببخش از برای تو
هر چی که بخوای می‌یارم

بودنت هنوز مثل بارونه
مثل قدیما پاک و روونه
از پشت این دیوار بی‌رحمی که بین مونه

هاچین و واچین عسل شیرین
قصه مون هنوز ناتمومه
از اینجا به بعد کی میدونه که
چی سرنوشتمونه؟

بارون بارونه بارون بارونه
بارون بارونه بارون بارونه

بودنت هنوز مثل بارونه
تازه و خنک و ناز و آرومه

حتا الان از پشت این دیوار
که ساختن تا دوستت نداشته باشم

بارون بارونه بارون بارونه
بارون بارونه بارون بارونه

نه دلم تنگ نشده! is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

بارون می باره …

لیتل انجل — Wed, 13 Oct 2010 20:47:32 +0000

تو هم همچو ابر بهار
به دشت های فردا ببار
تموم شو، گذر کن، برو
بمون در هزار تا بهار
بارون می باره…بارون می باره…بارون می باره…بارون می باره…

نمیدونم کی‌ و کجا و از چه سنی‌ با مرضیه آشنا شدم…. شد بخشی از زندگیم … خاطرات کودکی … روزای خوب ، روزای بد … خاطرات قشنگ رنگی‌ …خاطرات تلخ…
عمه ای که عاشقش بود و با زمزمه تک تک آواز‌های مرضیه گرمی‌ بخش دوره هم بودنای شبای تابستونمون بود .
دلخوشی‌هایی‌ کوچیک …
نمیدونم کی‌ و کجا … اما اینو میدونم امروز یه چیزی از زندگی‌ کم شد …. چیزی خالی‌ شد …. اصلا مهم نیست که چه عقیده ای داشت، کی‌ بود و چی‌ بود. یه هنرمند بود که من با صداش زندگی‌ کردم و امروز اون بخش از زندگیم خالی‌ شده. صبح, اولین خبر , خبر فوتش بود و من باریدم
همون طور که بارون میبارید…
روحش شاد….

* عاشق این آهنگش بودم همیشه همیشه

پ . ن : دیگه چیزی از بچگیهامون و دلخوشی هاش نمونده! نیستی‌ دیگه تا برامون سنگ خارا بخونی‌ ، بت چین رو کی‌ باید بخونه… دوش دوش؟! مینای شکسته… وای .. از کدوم بگم که کمتر خاطره روش باشه؟ از کدوم؟ نیستی‌ دیگه! روحت شاد!

بارون می باره … is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

وطن یعنی محبت ، مهربانی نثار هر که دانی و ندانی

لیتل انجل — Tue, 24 Aug 2010 20:23:10 +0000

یه ساعته نشستم صفحه سفید پست رو نگاه می کنم … کلی‌ حرف داشتم، یک پست گیر کرده تو گلو اما حالا که عزممو جزم کردم واسه نوشتن، دستام هم خشک شدند روی کیبورد مثل این بغض گیر کرده تو گلو.
روز‌های سخت و پر استرسی رو میگذرونم، یکی‌ ۲ ماهی‌ هست که سر کار مشکل دارم کارم شده غر زدن راجع به رئیسی که تنها علت ماندگاری تو این شرکت بود، و حتی دیگه دستم به کار نمیره.
دیروز باز به شدت دردم اومد از تصمیم گیری های غلطی که انجام شده و حقی که حس میکنم ناحق شده، و زخمی که ریشه در گذشته ها داره یه جورایی سر باز زده با حوادث این روزا … زیادی غر زدم، حالم گرفته بود و شاکی‌ بودم.
تا اینکه اخبار به خودم آورد … باز حکم رفیقی صادر شده … حکمی سراسر مقرضانه و ناعادلانه و گواه نا آگاهی و قصاوت حاکم …. چشمم بارونی‌ می‌شه و فقط لعنت می‌کنم باعث و بانیش رو. میرم دفتر، یکی‌ از بچه‌ها اونجاست، میگم چه خبر فلانی‌ میگه چه خبری … بدبختی ، بیچارگی … میگم خدا نکنه بدبختی چی‌ه … لیست می‌کنه سلسله موارد مرتبت رو و اخریش اینکه تا ۲ هفته دیگه نیاز به یه سقف دارم کارم درست نشده و نمیدونم چه کنم … می‌مونم چی‌ بگم جز لعنت به باعث و بانیش … لعنت به کسایی که جوونای مملکت رو آواره کردن.
ساعتی‌ می‌گذره ، رفیق دیگه ای‌ زنگ میزنه، رفیقی که شاهد هذیونها و تبهاش در روز‌های اول بودی ، خون دل خوردنها و خون گریه کردن هاشو شاهد بودی، کمی‌ درد دل میکنه، باز بارونی‌ میشم ، یادم به دستان لرزانی میافته که ما حاصل استرس ناشی از فعالیت حقوق بشری و شرایطش بوده براش، دختر جوونی که فقط ۳۰ و چند بهار از زندگیش گذشته و دستاش بی وقفه مثل زنی‌ ۹۰ ساله میلرزه … باز لعنت میفرستم به باعث و بانیش …
میام خونه، یادم به آوارگی‌ها ، بی‌ پناهی و بی‌ وطنی خودم میفته، به اینکه سالهاست گم شدم تو دیار غربت … یادم به روزهای اول غربتم می‌افته و سختی‌هاش، بی هیچ پشتی‌ و تکیه گاهی ، یهو گم شدم تو این سرزمین بی‌ در و پیکری که همه چیش غریبه بود و دستمو به زانو گرفتم و بلند شدم ، و هرگز لعنت نکردم باعث و بانیش رو و گذشتم از حقم!
اما حالا با دیدن بلایی که به سر جوونای مملکتم آوردن هر روز زبونم به لعنت بازه! چی‌ می‌تونم بگم جز لعنت به بانیش؟ دلم پر غصه است واسه جوونایی که واسه خودشون کسی‌ بودن، آرزویی داشتن، اما اینجا دغدغشون شده یه لقمه نون، یه جای خواب، دلم میسوزه واسه عزت انسانی‌ که اینجوری پامال شده، دلم میگیره واسه جایی‌ که بهش سالها گفتم خونه، خونه ای‌ که آتیش گرفته، آتشی از جهل و نادونی یک عده که دارن نابود می‌کنن خاک پاکشو … آواره میکنن جووناشو، بی خونه میکنن مردمش رو و بی عزت میکنن انسان هاش رو
بغض خفم میکنه آخر روزی اگه فریاد نزنم
ظلم ظالم … جور صیاد
آشیانم داده بر باد …..

آشیانم داده بر باد … آشیانش داده بر باد … خانه ای آتش گرفته … وطنی میسوزه

پ . ن : آه از زمانی‌ که حبّ جاه جلوی قضاوت درست رو بگیره ، وجدان که سهل ه خدا رو هم فراموش کرده اند اما خودش قسم یاد کرده که از ظلم احدی نگذره و نخواهد گذشت
باز هم پ. ن : من شرمنده ام رفیق … شرمنده برای حکم ناعادلانه ای که صادر شده … شرمنده برای آوارگی تو رفیق .. شرمنده برای بی خانمانی تو رفیق .. شرمنده برای بی فرزندی تو مادر … شرمنده برای بی دختری تو پدر … شرمنده برای افطاری های بی پدر تو فرزند … من شرمنده ام که حقوق انسانیمون تو جایی که بهش میگیم وطن هیچ انگاشته میشه ….. اما تو طاقت بیار رفیق …
طاقت بیار این راه رو
طوفانو پشت سر بزار
اون سمت ما آبادیه
این زمزمه تو گوشمه
فردا پر از آزادیه

وطن یعنی محبت ، مهربانی نثار هر که دانی و ندانی is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته