روزنوشت های کوچیکترین فرشته » دلنوشته ها

دنیای این روزای من

لیتل انجل — Sat, 05 May 2012 03:32:35 +0000

تو این شام مهتاب کنارم نشستی

عجب شاخه گل‌وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود این‌چنینی

پریزاد عشق رو مه آسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

قسم خوردی بر ماه که عاشق‌‌ترینی

تو یک جمع عاشق تو صادق‌ترینی

پ . ن :‌ “دنیای این روزای من” هم قد خوشبختی شده

دنیای این روزای من is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نمی‌خواهم نه، نمی‌توانم!

لیتل انجل — Tue, 14 Feb 2012 04:59:03 +0000

نمی‌‌‌‌توانم زمان را به عقب برگردانم
نمی‌‌‌‌توانم بار دیگر درباره انچه قرار بود چنان باشد و اکنون چنان نیست، حرف بزنم.
نمی‌‌‌‌توانم زمان را به عقب برگردانم
پس با من وداع کن و به پشت سرت نگاه نکن،
هرچند در کنار تو روزهای خوشی را پست سر گذاشتم.
افسوس!
من ان نیستم آن نیستم که باید …
اگر کسی از حال و روز من پرسید بگو، زمانی بود
اما هیچ‌‌‌‌گاه دستش به ابرها و به خورشید نرسید.
نمی‌‌‌‌توانم به ابرها دست بزنم یا به خورشید برسم!
نمی‌توانم
نه من نمی‌‌‌‌توانم …

نمی‌خواهم نه، نمی‌توانم! is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

مرا به خانه ام ببر ….

لیتل انجل — Mon, 30 Jan 2012 15:52:50 +0000

باید خودم را ببرم خانه
باید ببرم صورتش را بشوید
ببرم دراز بکشد
دلداریش بدهم که فکر نکند
بگویم که می‌گذرد که غصه نخورد
باید خودم را ببرم بخوابد ….

من خسته است ….

شعر و صدا :‌ علیرضا روشن

مرا به خانه ام ببر …. is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

آرامش می‌رسد

لیتل انجل — Sun, 29 Jan 2012 17:52:11 +0000

اندیشه مکن که شانه هایت سنگین شود
اندیشه مکن که از کشیدن بارِ دیگران ناتوانی
در شگفت می مانی از نیروی خویش
در شگفت می مانی که به رغم ضعف خویش
چه مایه توانایی!

به بخت اگر باور داشته باشیم
هم امروز
یا هم امشب
آرامش فرا می رسد
تو را
و مرا.
از این دَم اگر لذت ببریم
زنده گی مان در دست های ماست
و ما تنها
بار مسئولیت مان را
بر دوش می کشیم.
به بخت اگر باور داشته باشیم
نه فقط امروز و
نه فقط امشب
آرامش فرا می رسد
تو را
و مرا.

آرامش می‌رسد is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

می‌‌‌‌نویسم از نو …

لیتل انجل — Sun, 15 Jan 2012 02:54:07 +0000

بالاخره تصمیم گرفتم این خونه متروکه رو تمیز کاری کنم اما نه به سبک خونه تکونی های دیگه چیزی ازش کم کنم

حالا که مدتی نامعلوم برنامه زندگیم به ناچار به خوردن و خوابیدن و ورزش کردن ختم خواخد شد کجا بهتر از اینجا برای روزانه نویسی های یک همیشه غریب و تنها یادش به خیر!

روزهایی تو زندگی بود که اگه پستی نمی‌‌‌‌زدیم اون روز انگار شب نمی‌‌‌‌شد! اما حالا این دومین سالیه که اینجا خاک خورش ملس شده و من از این لحظه تصمیم جدی به دوباره نویسی دارم

شاید گاهی پادکست و یا موسیقی و عکس باشه و فقط به روزنوشت هام تبدیل نشه اما با خودم عهد کردن هر روز چند خطی به رسم یادکار چه صوتی چه نوشتاری به جا بگذارم!

ببینیم و تعریف کنیم :

می‌‌‌‌نویسم از نو … is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نه دلم تنگ نشده!

لیتل انجل — Wed, 11 Jan 2012 08:23:43 +0000

دلم تنگه پرتقال من
گلپر سبز قلب زار من
منو ببخش از برای تو
هر چی که بخوای می‌یارم

بودنت هنوز مثل بارونه
مثل قدیما پاک و روونه
از پشت این دیوار بی‌رحمی که بین مونه

هاچین و واچین عسل شیرین
قصه مون هنوز ناتمومه
از اینجا به بعد کی میدونه که
چی سرنوشتمونه؟

بارون بارونه بارون بارونه
بارون بارونه بارون بارونه

بودنت هنوز مثل بارونه
تازه و خنک و ناز و آرومه

حتا الان از پشت این دیوار
که ساختن تا دوستت نداشته باشم

بارون بارونه بارون بارونه
بارون بارونه بارون بارونه

نه دلم تنگ نشده! is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

بارون می باره …

لیتل انجل — Wed, 13 Oct 2010 20:47:32 +0000

تو هم همچو ابر بهار
به دشت های فردا ببار
تموم شو، گذر کن، برو
بمون در هزار تا بهار
بارون می باره…بارون می باره…بارون می باره…بارون می باره…

نمیدونم کی‌ و کجا و از چه سنی‌ با مرضیه آشنا شدم…. شد بخشی از زندگیم … خاطرات کودکی … روزای خوب ، روزای بد … خاطرات قشنگ رنگی‌ …خاطرات تلخ…
عمه ای که عاشقش بود و با زمزمه تک تک آواز‌های مرضیه گرمی‌ بخش دوره هم بودنای شبای تابستونمون بود .
دلخوشی‌هایی‌ کوچیک …
نمیدونم کی‌ و کجا … اما اینو میدونم امروز یه چیزی از زندگی‌ کم شد …. چیزی خالی‌ شد …. اصلا مهم نیست که چه عقیده ای داشت، کی‌ بود و چی‌ بود. یه هنرمند بود که من با صداش زندگی‌ کردم و امروز اون بخش از زندگیم خالی‌ شده. صبح, اولین خبر , خبر فوتش بود و من باریدم
همون طور که بارون میبارید…
روحش شاد….

* عاشق این آهنگش بودم همیشه همیشه

پ . ن : دیگه چیزی از بچگیهامون و دلخوشی هاش نمونده! نیستی‌ دیگه تا برامون سنگ خارا بخونی‌ ، بت چین رو کی‌ باید بخونه… دوش دوش؟! مینای شکسته… وای .. از کدوم بگم که کمتر خاطره روش باشه؟ از کدوم؟ نیستی‌ دیگه! روحت شاد!

بارون می باره … is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

وطن یعنی محبت ، مهربانی نثار هر که دانی و ندانی

لیتل انجل — Tue, 24 Aug 2010 20:23:10 +0000

یه ساعته نشستم صفحه سفید پست رو نگاه می کنم … کلی‌ حرف داشتم، یک پست گیر کرده تو گلو اما حالا که عزممو جزم کردم واسه نوشتن، دستام هم خشک شدند روی کیبورد مثل این بغض گیر کرده تو گلو.
روز‌های سخت و پر استرسی رو میگذرونم، یکی‌ ۲ ماهی‌ هست که سر کار مشکل دارم کارم شده غر زدن راجع به رئیسی که تنها علت ماندگاری تو این شرکت بود، و حتی دیگه دستم به کار نمیره.
دیروز باز به شدت دردم اومد از تصمیم گیری های غلطی که انجام شده و حقی که حس میکنم ناحق شده، و زخمی که ریشه در گذشته ها داره یه جورایی سر باز زده با حوادث این روزا … زیادی غر زدم، حالم گرفته بود و شاکی‌ بودم.
تا اینکه اخبار به خودم آورد … باز حکم رفیقی صادر شده … حکمی سراسر مقرضانه و ناعادلانه و گواه نا آگاهی و قصاوت حاکم …. چشمم بارونی‌ می‌شه و فقط لعنت می‌کنم باعث و بانیش رو. میرم دفتر، یکی‌ از بچه‌ها اونجاست، میگم چه خبر فلانی‌ میگه چه خبری … بدبختی ، بیچارگی … میگم خدا نکنه بدبختی چی‌ه … لیست می‌کنه سلسله موارد مرتبت رو و اخریش اینکه تا ۲ هفته دیگه نیاز به یه سقف دارم کارم درست نشده و نمیدونم چه کنم … می‌مونم چی‌ بگم جز لعنت به باعث و بانیش … لعنت به کسایی که جوونای مملکت رو آواره کردن.
ساعتی‌ می‌گذره ، رفیق دیگه ای‌ زنگ میزنه، رفیقی که شاهد هذیونها و تبهاش در روز‌های اول بودی ، خون دل خوردنها و خون گریه کردن هاشو شاهد بودی، کمی‌ درد دل میکنه، باز بارونی‌ میشم ، یادم به دستان لرزانی میافته که ما حاصل استرس ناشی از فعالیت حقوق بشری و شرایطش بوده براش، دختر جوونی که فقط ۳۰ و چند بهار از زندگیش گذشته و دستاش بی وقفه مثل زنی‌ ۹۰ ساله میلرزه … باز لعنت میفرستم به باعث و بانیش …
میام خونه، یادم به آوارگی‌ها ، بی‌ پناهی و بی‌ وطنی خودم میفته، به اینکه سالهاست گم شدم تو دیار غربت … یادم به روزهای اول غربتم می‌افته و سختی‌هاش، بی هیچ پشتی‌ و تکیه گاهی ، یهو گم شدم تو این سرزمین بی‌ در و پیکری که همه چیش غریبه بود و دستمو به زانو گرفتم و بلند شدم ، و هرگز لعنت نکردم باعث و بانیش رو و گذشتم از حقم!
اما حالا با دیدن بلایی که به سر جوونای مملکتم آوردن هر روز زبونم به لعنت بازه! چی‌ می‌تونم بگم جز لعنت به بانیش؟ دلم پر غصه است واسه جوونایی که واسه خودشون کسی‌ بودن، آرزویی داشتن، اما اینجا دغدغشون شده یه لقمه نون، یه جای خواب، دلم میسوزه واسه عزت انسانی‌ که اینجوری پامال شده، دلم میگیره واسه جایی‌ که بهش سالها گفتم خونه، خونه ای‌ که آتیش گرفته، آتشی از جهل و نادونی یک عده که دارن نابود می‌کنن خاک پاکشو … آواره میکنن جووناشو، بی خونه میکنن مردمش رو و بی عزت میکنن انسان هاش رو
بغض خفم میکنه آخر روزی اگه فریاد نزنم
ظلم ظالم … جور صیاد
آشیانم داده بر باد …..

آشیانم داده بر باد … آشیانش داده بر باد … خانه ای آتش گرفته … وطنی میسوزه

پ . ن : آه از زمانی‌ که حبّ جاه جلوی قضاوت درست رو بگیره ، وجدان که سهل ه خدا رو هم فراموش کرده اند اما خودش قسم یاد کرده که از ظلم احدی نگذره و نخواهد گذشت
باز هم پ. ن : من شرمنده ام رفیق … شرمنده برای حکم ناعادلانه ای که صادر شده … شرمنده برای آوارگی تو رفیق .. شرمنده برای بی خانمانی تو رفیق .. شرمنده برای بی فرزندی تو مادر … شرمنده برای بی دختری تو پدر … شرمنده برای افطاری های بی پدر تو فرزند … من شرمنده ام که حقوق انسانیمون تو جایی که بهش میگیم وطن هیچ انگاشته میشه ….. اما تو طاقت بیار رفیق …
طاقت بیار این راه رو
طوفانو پشت سر بزار
اون سمت ما آبادیه
این زمزمه تو گوشمه
فردا پر از آزادیه

وطن یعنی محبت ، مهربانی نثار هر که دانی و ندانی is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

نرم نرمک میرسد اینک بهار

لیتل انجل — Sat, 20 Mar 2010 11:02:36 +0000

باز کن پنجره ها را
که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شدست

باز کن پنجره ها را ای دوست
و بهار را باور کن

سال ۱۳۸۹ مبارک

نرم نرمک میرسد اینک بهار is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته

دوستی کی آخر آمد …………

لیتل انجل — Mon, 27 Jul 2009 19:12:41 +0000

تو دنیای مزخرفی که چیزی به اسم دوستی وجود نداره ! چیزی به اسم اعتماد مزخرف تر از اونه که آدمی باورش کنه دیگه….
من اعتماد داشتم ……
اما حتی کلمه اعتماد از فرهنگ لغاتم امروز حذف شد !

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو …….

رفتم ، رخت بردم ، هیچ نخواهم گفت …… که شاید روزی سکوت سرشار از ناگفته ها گردد و رفاقت و اعتماد جایگاه خود بازیابد ………

دوستی کی آخر آمد ………… is a post from: روزنوشت های کوچیکترین فرشته